ماه من
ماه من اسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز مثل ان روز نخست گرم و ابی و پر از مهر به ما میخندد
و زمین را که دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نه گرفت.... بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید.
و در اغاز بهار دشتی از یاس سفید زیر پاهامان ریخت تا بگوید که هنوز پر امنیت و احساس خداست . . .
ماه من غصه چرا؟
تو مرا داری و من هر شب و روز ارزویم همه خوشبختی توست .....
ماه من،
دل به غم دادن و از یاس سخن‌ها گفتن کار آنهایی نیست که خدا را دارند.
ماه من،
غم و اندوه اگر هم روزی،مثل باران بارید یا دل شیشه‌ای‌ات
از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست
با نگاهت به خداچتر شادی وا کن و بگو با دل خود که خدا هست،
خدا هست هنوز…
او همانیست که در تارترین لحظه‌ی شب، راه نورانیِ امید نشانم می‌داد.
او همانیست که هر لحظه دلش می‌خواهد همه‌ی زندگی‌ام، غرق شادی باشد…
ماه من…
غصه اگر هست بگو تا باشد معنی خوشبختی بودن اندوه است!
این‌همه غصه و غم این‌همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه میوه‌ی یک باغند… همه را با هم و با عشق بچین!
ولی از یاد مبر پشت هر کوه بلند سبزه زاری‌ست پر از یاد خدا
و در آن باز کسی می‌خواند
که خدا هست خدا هست خدا هست هنوز...
